Etapy rozprzestrzeniania się cellulitu.
Pierwsze oznaki „pomarańczowej skórki” pojawiają się najczęściej na zewnętrznej stronie ud. Gdy napnie się mięśnie, widoczne są małe zaciemnienia i lekkie nierówności. W zasadzie jest to już drugie stadium cellulitu.
Podstawowy test na cellulit polega na objęciu rozstawionymi palcami środkowymi i kciukami obu rąk fragmentu skóry na udzie (wielkości dłoni). Należy mocno, jak gdyby szczypiąc, uciskać tkankę, wypychając ją do góry i obserwować, czy pojawiają się symptomy „pomarańczowej skórki”.
Pierwsze stadium „pomarańczowej skórki” rozpoznać można właśnie za pomocą takiego testu. Na tym etapie skórę można łatwo i szybko wyleczyć.
Jeśli cellulit można zaobserwować nie tylko dzięki takiemu testowi, ale także gdy siedzi się na twardym podłożu, z rozluźnionymi mięśniami i przy ostrym świetle bocznym, mamy już do czynienia z drugim stadium. Etap ten nazywany jest również „stadium modelki”. Idąca po wybiegu, oświetlona ostrym światłem reflektorów modelka nie ma bowiem możliwości ukrycia nawet najdrobniejszych nierówności skóry.
W trzecim stadium „pomarańczowej skórki” nierówności skóry są dobrze widoczne w każdym świetle i bez względu na to, czy obserwowana osoba stoi, siedzi czy leży.
Każdy z etapów cellulitu wymaga odmiennego postępowania i terapii. Dlatego też ważna jest systematyczna obserwacja własnego ciała. Trzeba regularnie sprawdzać, czy stan skóry się pogarsza i na jakich częściach ciała pojawia się „pomarańczowa skórka”. Jedno jest pewne: jeśli nie poświęci się cellulitowi wystarczająco wiele uwagi, może on rozprzestrzenić się na całe ciało i doprowadzić do poważnego zagrożenia zdrowia.
Test podstawowy.
Dzięki testowi podstawowemu można wykryć początkowe stadium cellulitu. Uciskana skóra ulega zniekształceniu i uwidacznia lekkie wzniesienia i zagłębienia milimetrowej wysokości i szerokości, a pomiędzy nimi niewielkie bruzdy.
Termografia.
Istnieją też inne metody stwierdzenia obecności cellulitu, na przykład termografia. Na tkankę, w miejscu, gdzie podejrzewa się występowanie „pomarańczowej skórki”, nakłada się specjalną folię. W folii tej znajdują się płynne kryształy, które po podgrzaniu zaczynają świecić różnymi kolorami. Dla celów testu na występowanie cellulitu kryształy te są tak dobrane, by świeciły jedynie w przedziale temperatur 29-31,5°C. W temperaturze około 29°C pojawia się kolor brązowy lub żółty, a przy temperaturze około 31,5°C folia staje się niebieska. Przedział tych temperatur odpowiada przeciętnej temperaturze powierzchni ciała.
Każdy, u kogo cellulit jest dobrze widoczny, wie, że tkanka w tym miejscu jest zawsze nieco chłodniejsza niż gdzie indziej. O przyczynach tego zjawiska będziemy mówić dalej. Termografia wykorzystuje tę różnicę temperatur. Na powierzchni folii tworzą się wyraziste, kolorowe obrazy miejsc występowania „pomarańczowej skórki”.
Warunkiem otrzymania właściwych wyników jest oczywiście to, by powierzchnia skóry nie była sztucznie podgrzewana ani dodatkowo ochładzana, a temperatura otoczenia pozostawała niezmienna. Ostateczny wynik testu zależy także od tego, jak długo folia przylega do skóry.
W porównaniu z termografią test podstawowy ma tę zaletę, że może być przeprowadzany zawsze i wszędzie, niezależnie od temperatury zewnętrznej i ciepłoty skóry. Jest dokładny i nie można go zafałszować. Test ten jest także podstawą diagnozy, która może być stosowana zarówno przez profesjonalnych terapeutów, jak i bezpośrednio przez osoby dotknięte opisywaną dolegliwością.